Bugun...


Murat Altun

facebook-paylas
Işık sönecek mi ?
Tarih: 02-01-2021 17:22:00 Güncelleme: 02-01-2021 18:49:00


Ömür sayfalarım havada uçuşuyor.

Acılarım, sevinçlerim, umutlarım, heyecanlarım, korkularım.

Beynimde düşünce kasırgası başladı.

Azrailin gelişinin habercisi miydi yoksa?

Neden uçuşuyordu düşüncelerim?

Düşünce fanusum kırıldı tuz buz oldu.

19 Aralık Pazar sabahı 2020 hayatımda nadiren saat 10:00 a kadar uyuduğum o sabah, telefonda bir ses kulağımda kurşun sesi gibi çınlıyor:

- Murat Altun ile mi görüşüyorum?

- Evet diye cevap veriyorum hanımefendiye.

- Biliyor musunuz? Covid 19 testinizin sonucu pozitif.

Pozitif, pozitif…

Kulağımda yankılanıyor.

İşte o an başlıyor düşünce fırtınası.

Eşim, oğlum, annem ve diğer misafirler kaçmak zorunda kalıyor.

İnanılmaz uzaklık, tarifi imkansız.

Haberlerde dinlediklerim bir bir geliyor aklıma.

Önce öksürük giderek şiddetlenecek, nefes almakta güçlük çekilecek, halsizlik başlayacak, daha kötüleşirsem solunum cihazına bağlanacak.

Sonrası yoğun bakım…

Düşünceler sarıyor beynimi engelleyemiyorum.

Her şey yarım mı kalacak?

Oğluma ve karıma ve diğer insanlara sevgim…

Ya hayallerim, hedeflerim?

Yaşanmak istediğim hayat hep mi yarım kalacak?

Buraya kadar mıydı?

Her şey bitiyor mu?

Işık sönecek mi?

Ayrılık zamanı yoksa geldi mi?

Bu kadar ani mi?

Henüz doyamadıklarım, sevgim, özlemim var.

Hemen kendimi odaya kapatıyor, izole ediyorum.

Dünyadaki mezarıma giriyorum sanki.

Benden başka hiç kimse bu odaya giremeyecek, bedenim ve ruhumdan başka.

Hesaplaşma başlıyor; iyi bir insan mıydım?

İyi şeyler yaptım mı?

Akıbetim ne olur?

Yüreğimde kocaman bir korku beliriyor.

Bütün isteklerim, heveslerim, ümitlerim rüzgara kapılmış toz gibi darmadağınık oluyor.

Her türlü kötülükten korumaya çalıştığımız, kıyamadığımız insanlara sebep mi oldum yoksa?

Bulaş oldu mu?

Kendimi suçlu hissediyorum.

Psikolojik savaş inanılmaz boyutta.

Her duygum bir yandan baş gösteriyor.

Hangi biriyle baş edeceğimi bilemiyorum.

Bedenim ise bütün gücü ile savaşta benim için bilmem kaçıncı dünya savaşı başladı.

Her olumsuz düşünceyle yaka paça oluyorum.

Olumsuz düşünceleri birer birer yok etmeye çalışıyorum.

Psikolojik olarak verdiğim mücadele daha büyük.

Bu hastalıkla ilgili yığınla haber…

Ama yenmeliyim bunları, bırakmamalıyım umutlarımı.

Hemen ilaçlara başlıyorum Sabah 8,akşam 8 adet hap, günde bir kan sulandırıcı iğne.

Vücudum ilaç bombardımanına uğruyor.

Haplar bana zarar verecek mi?

Haberlerde duyuyordum beyin kanaması oluyor.

Acaba herkeste oluyor mu?

Beyin kanamasını ilaçlar mı, yoksa covid mi yapıyor?

Sonuç nasıl olacak sorusu havada kalıyor.

Bekleyip göreceğiz.

2. Gün hapları verilen adet ve zamanda içiyorum.

3 Gün, 4.gün, 5. gün ilaçlar son.

Bu günler geçerken her şey çok uzaklaşıyor benden.

Dünya ile mesafem açılıyor.

Sevinç uzak mutluluk uzak.

Bırakmayacağım, pes etmeyeceğim.

Oğlum Kıvanç her zaman kapının önünde özlemle bana sarılmak istiyor, ağlıyor.

Biraz daha sabır diyorum çocuktur anlamıyor çok özledim sımsıkı sarılmak istiyorum bırakmak istemiyorum seni diyor.

Her gün aynı durum.

Neyse durum günler sonra normale dönüyor.

Ümitlerime tutunuyorum sımsıkı yeniden.

Umutlarımı büyütüyorum güller gibi.

Beynimde oluşan kasırganın etkisiyle yok olan güzel düşünce güllerim.

Bahar bahçem.

Çöle dönen tabiatım eskisinden daha güçlü ve canlı baharın kokusunu alıyor.

Gülistanı görüyorum, hissediyorum.

Çicekler, böcekler, kelebekler.

Güneşi görüyorum.

Sevinçler umutlar artık benimle.

Yaşam beni bekliyor güzellikle…



Bu yazı 2129 defa okunmuştur.

FACEBOOK YORUM
Yorum

YAZARIN DİĞER YAZILARI

YAZARLAR
ÇOK OKUNAN HABERLER
SON YORUMLANANLAR
HABER ARŞİVİ
Henüz anket oluşturulmamış.
nöbetçi eczaneler
HABER ARA
Bizi Takip Edin :
Facebook Twitter Google Youtube RSS
YUKARI